„To nie dobrobyt czyni nas szczęśliwymi, lecz dobroć i sposób widzenia własnego życia. I jedno, i drugie zawsze zależy od nas samych: człowiek zawsze może być szczęśliwy, jeśli tylko tego zechce, i nikt nie jest w stanie mu przeszkodzić.” – Aleksander Sołżenicyn

Nazywam się Renata Gwara i od ponad 30 lat pracuję jako psycholożka, psychoterapeutka oraz mentorka – prowadzę ludzi do głębszego zrozumienia własnych emocji, potrzeb, myśli oraz przekonań; ku większej równowadze, ku ścieżkom, na których mogą wreszcie sięgnąć po swoje marzenia i odnaleźć ukryte w nich samych jakości.
Prowadzę sesje indywidualne i terapię par; pracuję także z młodzieżą, osobami uzależnionymi, osobami w kryzysie.
Chętnie dzielę się moją wiedzą i oświadczeniem pracując jako mentorka (z psychologami, terapeutami) oraz prowadząc superwizje i szkolenia.
Odkąd skończyłam studia na wydziale psychologii UAM w Poznaniu nieustannie się uczę i rozwijam w nowych nurtach, ponieważ droga, którą wybrałam to moja największa radość, pasja i ogromne spełnienie.
Dzięki mojemu doświadczeniu życiowemu i zawodowemu korzystam z wielu metod wspierających powrót do równowagi wewnętrznej i życiowej. Dopasowuję je do indywidualnych potrzeb klienta – dziś w dużej mierze są to już autorskie metody pracy.
Człowiek jest dla mnie całością i uważam, że tak warto nas postrzegać– holistycznie. Jako terapeutka często korzystam z oddechu, medytacji, wizualizacji oraz rytuałów; bliskie mi jest podejście systemowe i transpersonalne.
Lubię korzystać z prostych, choć także niełatwych narzędzi takich jak oddech, świadomość, obecność. Technik takich jak: medytacja, wizualizacje, ceremonie oraz rytuały, a także po prostu SŁOWO (rozmowa).
Jestem głęboko spełniona robiąc to, co robię – pracując z ludźmi i tym, co w sobie niosą. Prowadzi mnie w tym głęboka intuicja i pewien rodzaj współczującej empatii – stawiam na pełną obecność i uważność na drugiego człowieka.
Kiedy pracuję z ludźmi, jestem narzędziem mojej pracy. Staram się dbać o to, aby to narzędzie było sprawne i przejrzyste – to oznacza, że stale mam uważność na mój stan świadomości, rozpoznanie własnych potrzeb, emocji, uczuć, myśli, przekonań i wartości, którymi się kieruję. Wyznaję zasadę – głęboko wierzę w to – że jeśli ja będę ze sobą wewnętrznie poukładana, wtedy uda mi się naprawdę dotrzeć do drugiego człowieka, spotkać się z nim w szacunku, bez narzucania mu moich wizji i superwizji.
Ważne jest dla mnie, aby każdy, z kim pracuję, poczuł się bezpieczny, wysłuchany i zrozumiany.
Szacunek to fundament mojego podejścia do każdego człowieka. Respektuję standardy etyczne.